Κυριακή 5 Αυγούστου 2012

σφαίρα

μία στιγμή
ένα δευρερόλεπτο
μια σφαίρα,ένα λάθος βήμα,λίγο αλκοόλ παραπάνω
λίγες μέρες στο νοσοκομείο, ένα λάθος του γιατρού
μια σφαίρα , μία σφαίρα
εκατομύρια κραυγές που ήρθαν και πέρασαν
που άφησαν ή δεν ακούμπησαν
ένα μωρό κλαίει , μία μητέρα πονάει
ένας δαίμονας γεννιέται ένας άγγελος που πέθανε
θα ζήσουμε όπως γουστάρουμε
εκτελέστε μας έναν έναν με γέλιο θα σβήνουμε
θα φτήνουμε και θα λέμε αστεία
μία σφαίρα

χάπια εγρήγορσης

Αναισθητικό βαρύ
γαμώ το σπίτι μου
ουσία δυνατή
ζωή στην αντιβίωση
συνταγή γιατρού
αναλγητικά πόνου
κορμί μέταλλο
δράση και αντίδραση ρεεε
στημένη πόκα σε ακριβή τσόχα
σας έμαθα ρε και παίζω κόντρα

λάσπη

Το τομάρι κείτεται
λέμε δύο τραφούδια για εκείνο
ο ήλιος φωτίζει τό πρόσωπό του και το βρέχουμε με λίγο νερό απτή πηγή
ο πυλός ξυπνά
ένας εγώ ένας εσύ ξέρω κιάλλα τομάρια
λάσπη με ορμή
η γη θα γυρίσει ανάποδα
πάμεεεεεεεεε

πλανήτης γη

κρασί κόκκινο γεμίζει το ποτήρι
είναι παντού στις φλέβες μου και σε άτομα κοντά
θρίαμβος ζωής και διθύραμβοι αισθήσεων
πάλη και ερχόμαστε κοντά στο βασίλειο της βλάστισης
ο πρίγκιπας με τα κουρέλια ντύνεται όμορφα σήμερα
απόψε πουτάνα όλα και μετά βόλτα στο κάστρο
διάθεση αβαντ γκαρν και λίγη γκλαμουριά για να καταλαβαίνουν οι πολλοί
κάποιος με είδε τώρα φεύγω όμως
πρέπει να κάνω το κάστρο καθαρό πάλι
αλήθεια...

άγγελοι

μία αιωνιότητα σε ένα παγωμένο βουνό
παχύ χιόνι και ησυχία
τη νύχτα οι άγγελοι του σκοταδιού λένε ποιήματα
τραγουδούν με ψηλές φωνές και φοβίζουν τους περαστικούς
τώρα εκεί είμαι
ακούραστος κουρασμένος
τραγουδώ μαζί τους για τη νύχτα και το κρύο
ζούμε όμορφα και χαζεύουμε το αίμα που τρέχει από μια πληγή μου στο χέρι
μαρέσει να την γλύφω όταν κρυώνω ,δεν μαρέσει η ζάχαρη αλλά τα πικρά

πρόχειρο

πρόχειρη σκέψη
δεν ξέρω αν θα χάσω την ισορροπία
μία σύντομη ανάσα,μία ουσία που κρατάει στο αίμα για λίγο
το τέλος περνάει απτο μυαλό μου ενώ είμαι ακόμη στην μέση
περνάει σύντομα και πρόχειρα
δεν θα το τελειώσω ποτέ αυτό το πράγμα
ούτε θα σκεφτώ λιγότερο πρόχειρα
για την ώρα
ένα βήμα ακόμη να δούμε τι θα γίνει

εγώ

ένας δρόμος ανοιχτός, μου κόβεται η ανάσα για λίγο
ανάβει η φωτιά και σε επτά λεπτά σβήνει
είμαι λίγο καλύτερα
έλα να πούμε δύο βλακείες , και ένα καλό
ή δύο καλά και μία βλακεία,ότι κάτσει μωρέ
βοράς και νότος,δύση και ανατολή,γειά σας
με λένε κάπως και καμιά φορά δηλωνω αλήθεια
το χωριό μου είναι αληθινό κάθε μέρα απτην άλλη
αν έχεις υπομονή θα με μάθεις καλύτερα
αν ζεις με κόκκινο άλφα θα με νιώσεις κιόλας
αν έχεις υπομονή μπορεί και να με αγαπήσεις
μπορεί να σε αγαπήσω και εγώ
μέχρι τότε χρειάζομαι άλλα επτά γαμημένα λεπτά για να επιβιώσω