σφαίρα

μία στιγμή
ένα δευρερόλεπτο
μια σφαίρα,ένα λάθος βήμα,λίγο αλκοόλ παραπάνω
λίγες μέρες στο νοσοκομείο, ένα λάθος του γιατρού
μια σφαίρα , μία σφαίρα
εκατομύρια κραυγές που ήρθαν και πέρασαν
που άφησαν ή δεν ακούμπησαν
ένα μωρό κλαίει , μία μητέρα πονάει
ένας δαίμονας γεννιέται ένας άγγελος που πέθανε
θα ζήσουμε όπως γουστάρουμε
εκτελέστε μας έναν έναν με γέλιο θα σβήνουμε
θα φτήνουμε και θα λέμε αστεία
μία σφαίρα

χάπια εγρήγορσης

Αναισθητικό βαρύ
γαμώ το σπίτι μου
ουσία δυνατή
ζωή στην αντιβίωση
συνταγή γιατρού
αναλγητικά πόνου
κορμί μέταλλο
δράση και αντίδραση ρεεε
στημένη πόκα σε ακριβή τσόχα
σας έμαθα ρε και παίζω κόντρα

λάσπη

Το τομάρι κείτεται
λέμε δύο τραφούδια για εκείνο
ο ήλιος φωτίζει τό πρόσωπό του και το βρέχουμε με λίγο νερό απτή πηγή
ο πυλός ξυπνά
ένας εγώ ένας εσύ ξέρω κιάλλα τομάρια
λάσπη με ορμή
η γη θα γυρίσει ανάποδα
πάμεεεεεεεεε

πλανήτης γη

κρασί κόκκινο γεμίζει το ποτήρι
είναι παντού στις φλέβες μου και σε άτομα κοντά
θρίαμβος ζωής και διθύραμβοι αισθήσεων
πάλη και ερχόμαστε κοντά στο βασίλειο της βλάστισης
ο πρίγκιπας με τα κουρέλια ντύνεται όμορφα σήμερα
απόψε πουτάνα όλα και μετά βόλτα στο κάστρο
διάθεση αβαντ γκαρν και λίγη γκλαμουριά για να καταλαβαίνουν οι πολλοί
κάποιος με είδε τώρα φεύγω όμως
πρέπει να κάνω το κάστρο καθαρό πάλι
αλήθεια...

άγγελοι

μία αιωνιότητα σε ένα παγωμένο βουνό
παχύ χιόνι και ησυχία
τη νύχτα οι άγγελοι του σκοταδιού λένε ποιήματα
τραγουδούν με ψηλές φωνές και φοβίζουν τους περαστικούς
τώρα εκεί είμαι
ακούραστος κουρασμένος
τραγουδώ μαζί τους για τη νύχτα και το κρύο
ζούμε όμορφα και χαζεύουμε το αίμα που τρέχει από μια πληγή μου στο χέρι
μαρέσει να την γλύφω όταν κρυώνω ,δεν μαρέσει η ζάχαρη αλλά τα πικρά

πρόχειρο

πρόχειρη σκέψη
δεν ξέρω αν θα χάσω την ισορροπία
μία σύντομη ανάσα,μία ουσία που κρατάει στο αίμα για λίγο
το τέλος περνάει απτο μυαλό μου ενώ είμαι ακόμη στην μέση
περνάει σύντομα και πρόχειρα
δεν θα το τελειώσω ποτέ αυτό το πράγμα
ούτε θα σκεφτώ λιγότερο πρόχειρα
για την ώρα
ένα βήμα ακόμη να δούμε τι θα γίνει

εγώ

ένας δρόμος ανοιχτός, μου κόβεται η ανάσα για λίγο
ανάβει η φωτιά και σε επτά λεπτά σβήνει
είμαι λίγο καλύτερα
έλα να πούμε δύο βλακείες , και ένα καλό
ή δύο καλά και μία βλακεία,ότι κάτσει μωρέ
βοράς και νότος,δύση και ανατολή,γειά σας
με λένε κάπως και καμιά φορά δηλωνω αλήθεια
το χωριό μου είναι αληθινό κάθε μέρα απτην άλλη
αν έχεις υπομονή θα με μάθεις καλύτερα
αν ζεις με κόκκινο άλφα θα με νιώσεις κιόλας
αν έχεις υπομονή μπορεί και να με αγαπήσεις
μπορεί να σε αγαπήσω και εγώ
μέχρι τότε χρειάζομαι άλλα επτά γαμημένα λεπτά για να επιβιώσω

νύχτα ΙΙ

δεν έφαγα τίποτα και γράφω
γη και ουρανός κάπου εκεί θα είσαι σίγουρα
υπάρχω κάπου σκέφτομαι?
μάλλον υπάρχω έτσι μου έδειχνες
μάλλον και εσύ υπάρχεις έτσι σου έδειχνα
τουλάχιστον περισσότερο από τις μονοήμερες εκδρομές μου
σίγουρα δηλαδή
αν είμασταν κιάλλο δεν ξέρω
μήπως έχεις ένα τσιγάρο?
δεν θέλω απτα δικά μου τώρα
θέλω να κάψω κάτι
δύο στίχοι της πλάκας και μια μουσική ωραία
ακούω και χαίρομαι
βασιλιάδες και φτωχοί
εδώ είμαστε όλοι
να δούμε τι ξημερώνει

νύχτα

ο ουρανός μαύρισε και πάγωσε
είναι νύχτα και νύχτα θα είναι και αύριο
οι νύμφες τραγουδούν το όνομά σου
θέλω να φάω σουβλάκια και φαντάζομαι ότι πονάει λίγο ο λαιμός μου

Συνενόηση

Μοιράζουν την ντροπή και από λίγο ο καθένας
δεν είχε στο ψυγείο αυτό που θέλουν
τετ α τετ απρόσμενο τους βρήκε
βρώμικοι θα νιώσουν μες τον κήπο

Παραμιλώ?

Σε είχα χάσει
Σε είδα σε ένα παλιό τραγούδι
Μου αρέσεις τελικά
Και νέος δεν πειράζει
Είχες την πλάκα σου και ήρεμη ψυχή
Καμιά φορά είμαστε το ίδιο
Είμαι πιο δυνατός χωρίς εσένα
Είμαι αρκετά δυνατός όμως για να σε δεχτώ τώρα
Και να είμαι και τα δύο
Μερικά θέλω να τα κρατήσω φαίνεται
Δεν πειράζει αξίζει
Παράδεισος και κόλαση σε μια μέρα,πλάκα είχε
Όχι πλάκα ίσως αλλά ήταν όμορφα
Θα φροντίσω να είμαι εσύ όσο μπορώ

θέσεις

Γυρίζει, και ο ήλιος θα κάτσει εκεί για να ξέρω
και η σκιά θα πάει απτην άλλη για να ξέρω
θα γυρίσει, και όλα θα είναι όπου τα έμαθα μωρό
γυρίσει δεν γυρίσει δεν με νοιάζει, αλλιώς κοιτάζω σήμερα.

δήθεν

Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.
Το μεγάλο ψάρι μπορεί να φάει και δύο μικρά ψάρια.
Καμιά φορά τα μικρά ψάρια τρώνε το μεγάλο.
Και μένα τί με νοιάζει?

η κοιλάδα των νεκρών

Είμαι στην κοιλάδα των νεκρών
Κάποιος είπε κάτι και δεν είπε τίποτα
Κάποιος δεν ήταν ποτέ ευτυχισμένος
Τίποτα δεν αλλάζει στην κοιλάδα των νεκρών
Μια μελωδία γνώριμη, κάποια ανάμνηση ,
λόγια διαχρονικά και στιγμές διαύγειας
θυμίζουν ζωή.
Ένα κοίταγμα στα μάτια διαφορετικό απόλα τάλλα
μιλάω και είμαι εδώ και η κοιλάδα παίρνει χρώματα στα μάτια μου.

αληθινά

Δεν υπάρχει τίποτα και είναι όμορφα
Μπορώ και σκέφτομαι , μπορώ και μιλάω ξανά
Περιμένω πως και πως να γίνει έτσι.
Είναι και άλλοι εκεί, μπορώ να τους δω καθαρά και αυτοί εμένα.
Μπορώ να τους αγγίξω και αυτοί το ίδιο.
Μια κουβέντα με φορτίο συναισθήματα, βλέμματα εκδηλωτικά ,φανερά χαρτιά.
Μια λίμνη καθαρή και οι κύκνοι γυρίζουν όμορφοι , μόνο αυτό υπάρχει

αυτό έγραψα τώρα

Όταν είμαι εδώ βλέπω φως
Όταν είμαι εδώ μιλάω για πράμματα φανταστικά και όχι
Όταν είμαι εδώ όλο μου το σώμα κουνιέται
Όταν είμαι εδώ σε κοιτάω βαθιά στα μάτια
Όταν είμαι εδώ εχει γαλήνη
Όταν είμαι εδώ όλα είναι ξεκάθαρα
Όταν είμαι εδώ δίνω τα πάντα
Όταν είμαι εδώ θα το καταλάβεις...

λίρες και αξίες

Τα βλέπεις όλα με αριθμούς και πράσινα χαρτάκια,
έτσι σε έμαθαν από γέννα και κανέναν αντίθετο σαυτό δεν βρήκες
η κοτσίδα με το μούσι να τα ζηλεύει φαίνεται
το στρατόπεδο που τα περηφρονεί σε διπλό ταμπλό παίζει
τον νου σου γελά και θυμώνει..
ένας γέρος σου λέει για τα ακατανόμαστα κ αξία δίνει
ένας νέος με φιλοδοξίες και παιδεία κώλου καρβέλια ονειρεύεται
το κουτί τα ίδια όπως πάντα όμως
ένας σκονισμένος σελιδοδείκτης ελπίδα δείνει και φωνάζει
δες με εδώ,κάτω από τα ηλεκτρικά
θα σε σώσω...

νέος

Έκσταση αλλά πού να βγει στη κοιλάδα των νεκρών
Ενθουσιασμός αλλά πώς να μην πνιχτέι από άμυνα στα σχόλια των κενών
Γίνεσαι και συ το ιδιο μεταλάσεσαι για να βρεις την ηρεμία σου,την ηρεμία του νεκρού
ένα κομμάτι,ναι κάθε μέρα και από ένα σου κομμάτι μέχρι να σβηστεί ότι γερά ζωντανό σε κράτά,γιατί?το σκοτάδι ειρωνεύεται και αποροφά το λευκό,το λευκό θα αντισταθεί όμως..
θα νικήσει άραγε...
όχι
ναι!

εκφυλισμός ελευθερίας

Ειρήνη ή όχι?Σιωπή ή ησυχία?Είναι καλά ή άσχημα?Ξέρω να το πω άραγε?Σκέψη και αρχή και παίρνω την ελευθερία ενώ παραπλανιέμαι από το πουθενά και χαμένο κορμί βυθίζομαι στο άναρχο τίποτα,γκρι...Ναι είναι γκρι,χειρότερο απτο μαύρο της θλίψης και της κατάθλιψης το τούνελ,που άκρη στάδια και σκοπό έχει...Γύρω γύρω όχι τείχη,ούτε άνθη,παρά κενοί δρόμοι που άνετα μπορείς δίχως εμπόδιο να πορευτείς,όμως που είναι ο στόχος...?

αυτό γράφω

- Κοινωνικές απόψεις που καταπίνεις αμάσητα στον συμβιβασμό σου,παροπίδες κληρονομιά των γονιών σου των δασκάλων και των δημοσίων ,που τρελός και αντιστασιακός αυτός που θολά δεν βλέπει είναι...

- Εννέα μήνες σε κοιλιά ,παρέα κολητή μια γυναίκα ,εννέα μήνες κουβέντα με αίμα και γνωστούς,κλωτσάει ...γειά σου τι κάνεις?Και μόλις βγεις λάμψη και μες τα λεύκά ακούς φωνές και γέλια,μια αγκαλιά για σένα.Ακόμα και στη χειρότερη,κάποιος θα σαγγαλιάσει έστω ξένος ,απτις πρώτες σου δηλές ανάσες...

- Σχετικότητα σε όλα,ρυθμοί γρήγοροι κάνουν τον παλιό τρελό,ποιός θα αντέξει,ίσως αρκετοί,αλλά ποιός θα είναι ο τρελός στην τελευταία σελίδα,ποιος θα το κρίνει και ποιός θα το προβλέψει...μυστήριο...

-Συναισθήματα αναλώσιμα που έρχονται σαν της πείνας τα συμπτώματα,συναισθήματα χωρίς βάση?για την κατανάλωση?Και πως ξεχνιέται το κακό που κάνει κάποιος,από μακριά ο παρθενώνας φαίνεται ίσιος,ξεχνάς τις στραβές κολώνες που έβλεπες όταν κοντά σου ήταν...όμως ίσως και ένα θέατρο καθημερινό να είναι,μια συνομωσία μεταξύ όλων,να κοροιδέψουν τον κανένα...

-Με την πλάκα ανήγει η ψυχεί και ξεχύνεται η αλήθεια,αγνή από μέσα

-Είμαι στην αρένα και βλέπω τον όχλο...περιμένει σφυρίζοντας και αποδοκιμάζοντας να λιντζάρει,τον άνθρωπο,ξεχνώντας έργα αγνά,και πατώντας στο λάθος και την αδυναμία της στιγμής,που ο άνθρωπος μετάνιωσε.ικανοποίηση...